17 красавіка – Радаўніца, дзень памінання спачылых

Общество

  Бясконцымі хвалямі віруе плынь жыцця. Здаецца, няма прыпынку між былым і наступным. Зыходзяць старыя, нараджаюцца дзеці… Усе, только кожны ў свой час, увой­дзем у прастору светлай памяці. Аднак мудрая светабудова не пустэльня. У ёй ёсць імёны, сведчанні падзей і ўчынкаў. Бо мы запрошаны да міласцівага Бога Усеўладнага і Творцы, чый Сын адкрыў простую ісціну: будзьце як дзеці, каб трапіць у Царства Нябеснае, людзьмі з чыстай душой. Да Яго прыходзім з адкрытым сэрцам, без страху.


   Як вучаць Начаткі Праваслаўя, фізічная смерць верніка не перапынае ягонай сувязі с Царквой. У «Новым Запавеце» дадзена сведчанне апостала і евангеліста Лукі: «Бог не ёсць Бог памерлых, але жывых; бо ў Яго ўсе жывыя». Таму перад намі не замагільная цемра, а месца, дзе маюць прытулак продкі. У рэшце рэшт скончыцца і наш зямны шлях, натомленае цела прыме новае жытло. Сапраўды, самай вялікай паніхідай з’яўляецца наша ўласнае жыццё.


   На дзявяты дзень Царква памінае нябожчыка ў знак дзевяці ангельскіх чыноў, слуг Нябеснага цара, якія хадайнічаюць аб памілаванні спачылага. У такі адлік ад Вялікадня, у аўторак Фомінага тыдню, адзначаецца Радаўніца, каб падзяліць радасць Пасхі з роднымі і блізкімі, памерлымі з надзеяй на ўваскрэшанне і вечны супакой. Наведаем пагосты, каб па­хрысціянскі, паважліва ўшанаваць памяць, адчуць адзіны з імі Святы дух. Гэта спалучэнне выяўляецца найперш у шчырай малітве за тых, хто атрымаў боскую ласку, уз’яднаўшыся з вечнасцю. Звычайна прыходзім усёй сям’ёй: вось мы, нашчадкі жывыя, стаім пад спадвечнымі нябёсамі. Гэта покліч вядзе нас пакланіцца долу. Мабыць, каб ведаць, што сцяжына і да тваёй магілы не збуцвее. Усе паяднаны ў сусвеце — тыя, хто жыў, хто ёсць, кто прыйдзе нам услед. Год ад года, век ад веку, да апошніх дзён.


   


   Ігнат ЗАХАРАЎ


   Фота Вячаслава ІЛЬЯНКОВА



Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *